In zijn beeldend werk schotelt Sven Kettlitz de beschouwer kijkjes in het dagelijkse leven voor. Op een fotografische, close up-achtige manier brengt hij zijn onderwerpen in beeld. Dat kunnen willekeurige personen in een willekeurige straat zijn, of alledaagse voorwerpen. Door mensen en dingen uit hun context te halen, en de werkelijkheid te fragmentariseren wil hij de beschouwer duidelijk maken dat gewone dingen niet gewoon zijn. De boodschap van de kunstenaar krijgt een extra dimensie door de manier waarop hij te werk gaat. Voor zijn houtsneden gebruikt hij namelijk fotomateriaal dat hij vrijelijk met de computer bewerkt. Met vervreemdende kleuren en schijnbaar toevallige afsnijdingen, prent hij herkenbare dingen en situaties, die niemand meer echt opvallen,in het bewustzijn. De manier waarop Kettlitz bovendien de kleuren toepast maakt dat alles in de prenten even belangrijk is; achter- en voorgrond zijn gelijkwaardig. Daarmee ontdoet hij zijn onderwerpen van het anekdotisch verhaal, en worden ze door zijn manipulatie anoniem. Hij maakt onderwerpen los van hun oorspronkelijke emotionele inhoud; die creëert hij zelf.

(tekst; Dorrit Asselbergs)